Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Για να μην ξεχάσουμε από πού καταγόμαστε

Για να μην σας πούν πως αυτά δεν έγιναν  ποτέ


Η εικόνα ίσως περιέχει: άτομα κάθονται


Ήταν τέτοια μέρα... όταν ο πατέρας μου βρέθηκε, Έφεδρος Αξιωματικός στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Το κρύο και οι κακουχίες έκαναν αμέσως την εμφάνισή τους, μα η καρδιά των παλληκαριών χτυπούσε πολύ δυνατά, γεμάτη ενθουσιασμό και δεν "χαμπάριαζε" μήτε από κρύο, μήτε από φόβο.

Είχε την τιμή να είναι στο σύνταγμα εκείνο που πάτησε τις πρώτες πόλεις και γεύτηκε την άγρια χαρά της νίκης... Κλεισούρα, Τεπελένι, Κορυτσά... τραυματίστηκε, όταν μια σφαίρα σφηνώθηκε στη γάμπα του και τον έριξε κάτω. Όμως εκείνος σηκώθηκε και κουτσαίνοντας συνέχισε, όσο άντεχε. Αυτός ο συμβολισμός χαράχτηκε βαθιά μέσα στην ψυχή μου : κάθε φορά που στη ζωή "λαβώνομαι" σηκώνομαι και συνεχίζω... Εκείνη η σφαίρα έμεινε για πάντα σφηνωμένη στη γάμπα του πατέρα. Κι εκείνος, ζητούσε να την ψηλαφίσω "βάλε εδώ το χέρι σου" έλεγε, "ψηλάφισε τη σφαίρα για να έχεις μαρτυρία. Γιατί κάποια στιγμή θ' αμφισβητήσουν όλ' αυτά που έγιναν, ή θα προσπαθήσουν να σας κάνουν να τα ξεχάσετε... σα να μην έγιναν ποτέ. Κι έτσι σιγά - σιγά η Ιστορία μας θα χαλκευτεί και θα προσπαθήσουν να σας κάνουν να ξεχάσετε από πού κατάγεστε. Έτσι, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Θα μπορούν να σας κάνουν ό,τι θέλουν" Σαν να το ΄ξερε αυτό που θα γινόταν σήμερα !

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για αββας δωροθεος 

Ὅταν ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο, ἔβαλε μέσα του ἕνα θεῖο σπέρμα, σάν ἕνα εἶδος λογισμοῦ πιό θερμοῦ καί φωτεινοῦ, νά ἔχει τή θέση τῆς σπίθας, γιά νά φωτίζει τό νοῦ καί νά τοῦ δείχνει νά ξεχωρίζει τό καλό ἀπό τό κακό. Αὐτό ὀνομάζεται συνείδηση, καί εἶναι ὁ φυσικός νόμος…. 
Ἐπειδή ὅμως αὐτή παραχώθηκε καί καταπατήθηκε ἀπό τούς ἀνθρώπους μέ τήν προοδευτική ἐξάπλωση τῆς ἁμαρτίας, χρειαστήκαμε τό γραπτό νόμο, χρειαστήκαμε τούς ἁγίους Προφῆτες, χρειαστήκαμε τήν ἐνανθρώπιση τοῦ ἴδιου τοῦ Δεσπότη μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά νά τήν ξαναφέρει στό φῶς καί νά τήν ἀναστήσει, γιά νά ξαναδώσει ζωή, μέ τήν τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, σ’ ἐκείνη τήν σπίθα πού ἦταν παραχωμένη. Τώρα λοιπόν, εἶναι στό χέρι μας ἤ νά τήν παραχώσουμε πάλι ἤ νά τήν ἀφήσουμε νά λάμπει καί νά μᾶς φωτίζει, ἄν συμμορφωνόμαστε μέ τίς ὑποδείξεις της. Γιατί ὅταν ἡ συνείδησή μας μᾶς ὑπαγορεύει νά κάνουμε αὐτό καί ἀδιαφοροῦμε, καί πάλι μᾶς λέει νά κάνουμε ἐκεῖνο καί δέν τό κάνουμε, ἀλλά σταθερά καί ἀδιάκοπα τήν καταπατοῦμε, ἔτσι τή θάβουμε καί δέν μπορεῖ πιά νά φωνάξει δυνατά μέσα μας, ἀπό τό βάρος πού τή σκεπάζει…. 
Ἔτσι σιγά-σιγά καταντᾶμε νά μήν αἰσθανόμαστε ἐκεῖνα πού μᾶς ὑπαγορεύει ἡ συνείδησή μας καί νά φτάνουμε στό σημεῖο νά νομίζουμε ὅτι δέν τήν ἔχουμε καθόλου. Ὅμως δέν ὑπάρχει κανένας πού νά μήν τήν ἔχει. Γιατί αὐτό εἶναι κάτι θεϊκό, ὅπως ἤδη εἴπαμε, καί δέν χάνεται ποτέ, ἀλλά πάντα μᾶς θυμίζει ἐκεῖνο πού ὀφείλουμε νά κάνουμε. Ἐμεῖς ὅμως δέν τήν αἰσθανόμαστε γιατί, ὅπως εἶπα, τήν καταφρονοῦμε καί τήν καταπατοῦμε.

Αββά Δωροθέου - 'Εργα Ασκητικά
Εκδόσεις "ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ", 1991 

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΔΙΔΑΚΤΕΑ ΥΛΗ !

Τεύχος 180-181Κατά τήν τελευταία διετία κορυφώθηκε ἡ πνευματική τραγωδία τῆς Πατρίδος μαςμέ τήν μάχη γιά τήν ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ μάχη αὐτή, ὅπως καί ὅλες οἱ προηγούμενες, πού ἀφοροῦν στήν πνευματική ἰδιοπροσωπία τοῦ λαοῦ μας, δίδεται μέχρι στιγμῆς –κατά τήν ἄποψή μας– μέ πνεῦμα ἡττοπαθείας, συμβιβασμοῦ, καί ἐξαιρετικά μειωμένης Ὀρθοδόξου αὐτοεκτιμήσεως, συνάμα δέ, μακρυά ἀπό τό κέντρο βάρους τοῦ ὅλου ζητήματος.
 Στό περιοδικό μας ἀσχοληθήκαμε ἐκτενῶς μέ τήν πολεμική πού γίνεται κατά τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, καί συνεχίζουμε στό τεῦχος μας αὐτό τήν δημοσίευση σπουδαίων ἄρθρων σχετικῶν μέ τό θέμα. Στό παρόν, ὅμως, ἄρθρο μας, δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ αὐτήν καθ’ ἑαυτήν τήν διδακτέα ὕλη τοῦ μαθήματος ἀλλά θεωροῦμε ἀναγκαῖο νά προτάξουμε ὁρισμένες σκέψεις, πού –ὅπως ἐλπίζουμε– ἴσως φανοῦν χρήσιμες γιά τήν σωστή ἀξιολόγηση τοῦ ζητήματος καί γιά τήν πνευματική αὐτοκριτική μας.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ζωή μετά τόν τοκετό...


Σχετική εικόνα

Στή μήτρα μιᾶς μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Τό ἕνα ρωτᾶ τό ἄλλο: 
«Πιστεύεις στή ζωή μετά τόν τοκετό;» κι ἐκεῖνο ἀπάντησε: 
«Γιατί ρωτᾶς; Φυσικά, κάτι θά ὑπάρχει μετά τόν τοκετό. Μπορεῖ νά εἴμαστε ἐδῶ γιά νά προετοιμαστοῦμε, γι’ αὐτό πού θά ἐπακολουθήσει ἀργότερα.» 
«Ἀνοησίες», εἶπε τό πρῶτο. «Δέν ὑπάρχει ζωή μετά τόν τοκετό. Τί εἴδους ζωή θά ἦταν αὐτή»; 
Τό δεύτερο εἶπε: «Δέν ξέρω, ἀλλά θά ὑπάρχει περισσότερο φῶς ἀπό ὅ,τι ἐδῶ. Ἴσως νά περπατᾶμε μέ τά πόδια μας καί νά τρῶμε μέ τό στόμα. Ἴσως νά ἔχουμε περισσότερες αἰσθήσεις πού δέν μποροῦμε κἄν νά φανταστοῦμε τώρα». 
Τό πρῶτο ἀπάντησε: «Αὐτό εἶναι παράλογο! Τό περπάτημα εἶναι ἀδύνατο. Καί νά τρῶμε μέ τό στόμα; Γελοῖο! Ὁ ὀμφάλιος λῶρος μᾶς δίνει τήν τροφή καί ὅλα ὅσα χρειαζόμαστε. Ἀλλά ὁ ὀμφάλιος λῶρος εἶναι πολύ κοντός. Ὁπότε, ἡ ζωή μετά τόν τοκετό, λογικά, ἀποκλείεται». 
Τό δεύτερο ὅμως ἐπέμενε: «Λοιπόν, νομίζω ὅτι ὑπάρχει κάτι καί ἴσως εἶναι διαφορετικό ἀπό ὅ,τι εἶναι ἐδῶ. Ἴσως νά μή μᾶς χρειάζεται αὐτό τό φυσικό “καλώδιο” πιά». 
Καί τό πρῶτο ἀπάντησε, «Ἀνοησίες! Καί ἐπιπλέον, ἄν ὑπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δέν ἔχει γυρίσει πίσω ἀπό ἐκεῖ; Ὁ τοκετός εἶναι τό τέλος τῆς ζωῆς, καί μετά ἀπό τόν τοκετό δέν ὑπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή καί λήθη. Δέν ὁδηγεῖ πουθενά»! 
«Λοιπόν, δέν ξέρω», λέει τό δεύτερο, «ἀλλά σίγουρα θά συναντήσουμε τή μητέρα καί αὐτή θά μᾶς φροντίσει». 
Τότε τό πρῶτο μωρό ἀπάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στή μητέρα; Αὐτό εἶναι γελοῖο. Ἄν ἡ μητέρα ὑπάρχει, τότε ποῦ εἶναι τώρα»; 
Τό δεύτερο εἶπε: «Εἶναι παντοῦ γύρω μας. Εἴμαστε περικυκλωμένοι ἀπό αὐτήν. Εἴμαστε μέρος της. Εἴμαστε μέσα της, γι’ αὐτό καί ὑπάρχουμε. Χωρίς αὐτήν, αὐτός ὁ κόσμος δέν θά μποροῦσε κἄν νά ὑπάρχει». 
Τότε εἶπε τό πρῶτο: «Λοιπόν, ἐγώ δέν τήν βλέπω, ἔτσι εἶναι λογικό ὅτι δέν ὑπάρχει»! 
Καί τότε τό δεύτερο μωρό ἀπάντησε: «Μερικές φορές, ὅταν κάνεις ἡσυχία καί ἐπικεντρωθεῖς καί ἀκούσεις πραγματικά, μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τήν παρουσία της, καί μπορεῖς νά ἀκούσεις τήν ἀγαπημένη της φωνή, νά σέ καλεῖ ἀπό πάνω»!... 

Útmutató a Léleknek 
Οὖγγρος συγγραφέας

Ενοριακή Ευλογία τεύχος 177 - Μάιος 2017


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ, ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ


Κάποτε εἴμαστε πολῖτες μιᾶς Αὐτοκρατορίας πού διαμόρφωνε τήν πορεία τοῦ κόσμου. Σήμερα καταντήσαμε ἕνας μικρός καί φοβισμένος λαός. Τί ἔφταιξε καί τί μεσολάβησε ἀπό τότε μέχρι τώρα; 

Μιά πρωτότυπη καί σφαιρική παρουσίαση τῶν γεγονότων πού ὁδήγησαν στήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἔρευνα, κείμενα καί σκηνοθεσία: Νινέττα Βολουδάκη