Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΔΙΔΑΚΤΕΑ ΥΛΗ !

Τεύχος 180-181Κατά τήν τελευταία διετία κορυφώθηκε ἡ πνευματική τραγωδία τῆς Πατρίδος μαςμέ τήν μάχη γιά τήν ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ μάχη αὐτή, ὅπως καί ὅλες οἱ προηγούμενες, πού ἀφοροῦν στήν πνευματική ἰδιοπροσωπία τοῦ λαοῦ μας, δίδεται μέχρι στιγμῆς –κατά τήν ἄποψή μας– μέ πνεῦμα ἡττοπαθείας, συμβιβασμοῦ, καί ἐξαιρετικά μειωμένης Ὀρθοδόξου αὐτοεκτιμήσεως, συνάμα δέ, μακρυά ἀπό τό κέντρο βάρους τοῦ ὅλου ζητήματος.
 Στό περιοδικό μας ἀσχοληθήκαμε ἐκτενῶς μέ τήν πολεμική πού γίνεται κατά τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, καί συνεχίζουμε στό τεῦχος μας αὐτό τήν δημοσίευση σπουδαίων ἄρθρων σχετικῶν μέ τό θέμα. Στό παρόν, ὅμως, ἄρθρο μας, δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ αὐτήν καθ’ ἑαυτήν τήν διδακτέα ὕλη τοῦ μαθήματος ἀλλά θεωροῦμε ἀναγκαῖο νά προτάξουμε ὁρισμένες σκέψεις, πού –ὅπως ἐλπίζουμε– ἴσως φανοῦν χρήσιμες γιά τήν σωστή ἀξιολόγηση τοῦ ζητήματος καί γιά τήν πνευματική αὐτοκριτική μας.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ζωή μετά τόν τοκετό...


Σχετική εικόνα

Στή μήτρα μιᾶς μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Τό ἕνα ρωτᾶ τό ἄλλο: 
«Πιστεύεις στή ζωή μετά τόν τοκετό;» κι ἐκεῖνο ἀπάντησε: 
«Γιατί ρωτᾶς; Φυσικά, κάτι θά ὑπάρχει μετά τόν τοκετό. Μπορεῖ νά εἴμαστε ἐδῶ γιά νά προετοιμαστοῦμε, γι’ αὐτό πού θά ἐπακολουθήσει ἀργότερα.» 
«Ἀνοησίες», εἶπε τό πρῶτο. «Δέν ὑπάρχει ζωή μετά τόν τοκετό. Τί εἴδους ζωή θά ἦταν αὐτή»; 
Τό δεύτερο εἶπε: «Δέν ξέρω, ἀλλά θά ὑπάρχει περισσότερο φῶς ἀπό ὅ,τι ἐδῶ. Ἴσως νά περπατᾶμε μέ τά πόδια μας καί νά τρῶμε μέ τό στόμα. Ἴσως νά ἔχουμε περισσότερες αἰσθήσεις πού δέν μποροῦμε κἄν νά φανταστοῦμε τώρα». 
Τό πρῶτο ἀπάντησε: «Αὐτό εἶναι παράλογο! Τό περπάτημα εἶναι ἀδύνατο. Καί νά τρῶμε μέ τό στόμα; Γελοῖο! Ὁ ὀμφάλιος λῶρος μᾶς δίνει τήν τροφή καί ὅλα ὅσα χρειαζόμαστε. Ἀλλά ὁ ὀμφάλιος λῶρος εἶναι πολύ κοντός. Ὁπότε, ἡ ζωή μετά τόν τοκετό, λογικά, ἀποκλείεται». 
Τό δεύτερο ὅμως ἐπέμενε: «Λοιπόν, νομίζω ὅτι ὑπάρχει κάτι καί ἴσως εἶναι διαφορετικό ἀπό ὅ,τι εἶναι ἐδῶ. Ἴσως νά μή μᾶς χρειάζεται αὐτό τό φυσικό “καλώδιο” πιά». 
Καί τό πρῶτο ἀπάντησε, «Ἀνοησίες! Καί ἐπιπλέον, ἄν ὑπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δέν ἔχει γυρίσει πίσω ἀπό ἐκεῖ; Ὁ τοκετός εἶναι τό τέλος τῆς ζωῆς, καί μετά ἀπό τόν τοκετό δέν ὑπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή καί λήθη. Δέν ὁδηγεῖ πουθενά»! 
«Λοιπόν, δέν ξέρω», λέει τό δεύτερο, «ἀλλά σίγουρα θά συναντήσουμε τή μητέρα καί αὐτή θά μᾶς φροντίσει». 
Τότε τό πρῶτο μωρό ἀπάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στή μητέρα; Αὐτό εἶναι γελοῖο. Ἄν ἡ μητέρα ὑπάρχει, τότε ποῦ εἶναι τώρα»; 
Τό δεύτερο εἶπε: «Εἶναι παντοῦ γύρω μας. Εἴμαστε περικυκλωμένοι ἀπό αὐτήν. Εἴμαστε μέρος της. Εἴμαστε μέσα της, γι’ αὐτό καί ὑπάρχουμε. Χωρίς αὐτήν, αὐτός ὁ κόσμος δέν θά μποροῦσε κἄν νά ὑπάρχει». 
Τότε εἶπε τό πρῶτο: «Λοιπόν, ἐγώ δέν τήν βλέπω, ἔτσι εἶναι λογικό ὅτι δέν ὑπάρχει»! 
Καί τότε τό δεύτερο μωρό ἀπάντησε: «Μερικές φορές, ὅταν κάνεις ἡσυχία καί ἐπικεντρωθεῖς καί ἀκούσεις πραγματικά, μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τήν παρουσία της, καί μπορεῖς νά ἀκούσεις τήν ἀγαπημένη της φωνή, νά σέ καλεῖ ἀπό πάνω»!... 

Útmutató a Léleknek 
Οὖγγρος συγγραφέας

Ενοριακή Ευλογία τεύχος 177 - Μάιος 2017


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ, ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ


Κάποτε εἴμαστε πολῖτες μιᾶς Αὐτοκρατορίας πού διαμόρφωνε τήν πορεία τοῦ κόσμου. Σήμερα καταντήσαμε ἕνας μικρός καί φοβισμένος λαός. Τί ἔφταιξε καί τί μεσολάβησε ἀπό τότε μέχρι τώρα; 

Μιά πρωτότυπη καί σφαιρική παρουσίαση τῶν γεγονότων πού ὁδήγησαν στήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἔρευνα, κείμενα καί σκηνοθεσία: Νινέττα Βολουδάκη

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΚΙΕΣ!

Γιατί  πτώση τς Κωνσταντινούπολης ρίχνει τή σκιά της µέχρι σήµερα;

Αποτέλεσμα εικόνας για αλωση κωνσταντινουπολησ:

Δέν θά ἔπρεπε νά περάσει οὔτε ἕνας µήνας Μάϊος, χωρίς ἱστορική αὐτοκριτική ἀπό τό λαό µας. Γιατί αὐτός ὁ τελευταῖος µήνας τῆς ἄνοιξης µᾶς θυµίζει ἀνάγλυφα τίς ἀντιθέσεις πού χαρακτηρίζουν τήν ἱστορική παρουσία µας στήν παγκόσµια ζωή. Ἐπικίνδυνες ἀντιθέσεις, πού, µιά µᾶς ξεχωρίζουν καί µᾶς ἀνεβάζουν σέ µιά ἰδιαίτερη ποιότητα ἀνάµεσα στούς λαούς καί µιά µᾶς ξεχωρίζουν πάλι, ἀλλά γιά νά µᾶς γκρεµίσουν σέ ἕνα ἰδιαίτερα ἀποκρουστικό βάθος µικρότητας.
Κι ὅταν µιλᾶµε γιά χαρακτηριστικά τοῦ λαοῦ µας, δέν µιλᾶµε γιά κάτι ἀόριστο, ἕνα σύννεφο πού πλανιέται πάνω ἀπό τά κεφάλια µας, χωρίς τή δική µας συµµετοχή. Μιλᾶµε γιά τό χαρακτήρα µας, τόν δικό µας χαρακτήρα, γιά τό φῶς καί τίς σκιές, πού ὁ καθένας µας διακρίνει ἄν σκύψει στό βάθος τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἴσως, ἡ καθηµερινή µας ζωή νά µᾶς παρασύρει καί νά µή σπουδαιολογοῦµε τόν ἀντίκτυπο καί τή σηµασία τους, ἀλλά τό φῶς κι οἱ σκιές µας ὑπάρχουν καί φαίνονται καί ἐπηρεάζουν τήν κοινή ζωή µας µέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἰδίως ἄν ζοῦµε σέ κρίσιµες καί µεταβατικές ἐποχές, ὅπως ἦταν ἐκεῖνος ὁ Μάϊος, πού τό φῶς ἑνός ἀνθρώπου φώτισε τήν οἰκουµένη καί θεµελίωσε µιά φωτεινή αὐτοκρατορία, ἀλλά καί ἐκεῖνος ὁ Μάϊος, πού οἱ σκιές κατάπιαν τό φῶς καί ἔφεραν τή νύχτα στό λαό µας καί τή ζωή του.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Η γενεαλογία της πολιτικής


"Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησια κατά τους προγόνους.
Η αργία εγέννησε την πενιαν.
Η πενία ετικε την πειναν.
Η πείνα παρήγαγε την ορεξιν.
Η ορεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε διά της βίας, τώρα διά του δόλου και διά της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβαται ούτοι οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομενους πολιτικούς). Μαύροι χαλκεις κατασκευάζοντες δεσμά διά τους λαούς εν τή βαθυζοφω σκοτια του αιωνιου εργαστηρίου των."

Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη
Οι έμποροι των εθνών