Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Ὁ Θεός νά μᾶς λυτρώση!

Ἡ Ἐθνική Ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 µᾶς βρίσκει καί φέτος ἀνέτοιµους νά τήν κατανοήσουµε, νά τήν ζήσουµε καί νά τήν ἀξιοποιήσουµε γιά τήν ἀντιµετώπιση τῶν πολλῶν καί περιπλόκων προβληµάτων τοῦ σήµερα. 
Αὐτό πού µᾶς συµβαίνει, εἶναι καί τό καίριο πρόβληµα τῶν σηµε­ρι­νῶν προβληµάτων µας. Τό νά µή µποροῦµε νά ἰδοῦµε καί νά οἰ­κει­ο­ποιηθοῦµε τά γεγο­νότα πού σηµατοδότησαν τήν νεώτερη ἱστο­ρία µας καί ζωντάνεψαν τήν Πίστη τῶν Πατέρων µας µέ τήν αὐ­το­πρό­σωπη Παρουσία τῆς Παναγίας µας, γιά ἄλλη µιά φορά, ὡς Ὑπερµάχου Στρατη­γοῦ στά πεδία τῶν µαχῶν κατά τοῦ Ἄξονος τῆς ἀλαζονείας, τῆς βαρβαρότητος καί τοῦ ἐπεκτατισµοῦ.
Πρέπει κατεπειγόντως νά µᾶς ἀπασχολήση τό ἐρώτηµα: Πῶς µέσα σέ ἑβδοµήντα χρόνια –µέ τό πέρασµα µιᾶς γενιᾶς– ἀλλοτρι­ωθήκαµε τόσο πολύ, πού δέν θυµίζουµε πιά οὔτε τόν Χριστιανό ἀλλ’ οὔτε καί τόν Ἕλληνα!

Τώρα, πού δέν θυµίζουµε αὐτό πού ἔχει ἀξία, τώρα, πού σάν ὅλα τ’ ἄλλα, δέν µᾶς λέει τίποτα καί ἡ ἱστορία µας, “τό ἔχουµε ρίξει” στίς... προφητεῖες! Μᾶς ἀρέσει νά ἀκοῦµε καί νά µεταφέρουµε προ­φη­τεῖες, παλαιές καί σύγχρονες, γιά τά µελλούµενα πού πρό­κει­ται νά συµβοῦν! Καί εἴµαστε σίγουροι ὅτι ξέρουµε καλά νά ἑρ­µη­νεύουµε τίς προφητεῖες, παρ’ ὅτι ἔχουµε οἰκτρά ἀποτύχει στήν ἑρµηνεία καί στήν ἀξιοποίηση τῶν γεγονότων πού πέρασαν! Ἀλλοίµονο!
Αὐτή ἡ βλακώδης προφητολαγνεία µας, ἐξηγεῖ ἀπόλυτα καί τή σηµερινή κατάστασή µας, ἀπό τήν ὁποία µόνο ὁ Θεός µπορεῖ νά µᾶς λυτρώση, ἄν µᾶς λυπηθῆ, θεωρώντας µας –ὅπως ἔλεγε ὁ µακαριστός π. Ἐπιφάνιος– ἤ βλάκες ἤ τρελούς!
Τελειώνουµε τήν “ἐλεγεία” µας, µέ ἕνα ἀπόσπασµα ἀπό τό ποίη­µα «Ὁ Κῆπος τοῦ Προφήτη» τοῦ µεγά­λου Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιµπρᾶν (جبرانخليلجبران‎, 1883-1931), πού τό ἔγραψε τό 1923 καί ἀκτινογραφεῖ µέ ἐκπληκτικό τρόπο τήν πνευµατική ἐθνική µας ἀσθένεια ἀλλά καί καταγράφει τίς συνέπειές της στήν καθηµερινή µας ζωή:
«Τό ἔθνος νά λυπᾶστε, ἄν φορεῖ ἔνδυµα πού δέν τό ὕφανε.
Ψωµί ἄν τρώει, ἀλλά ὄχι ἀπ’ τή σοδειά του.
Κρασί ἄν πίνει, ἀλλά ὄχι ἀπό τό πατητήρι του.
Τό ἔθνος νά λυπᾶστε,
πού δέν ὑψώνει τή φωνή παρά µονάχα στή ποµπή τῆς κηδείας.
Πού δέν συµφιλιώνεται, παρά µονάχα µές τά ἐρείπιά του.
Πού δέν ἐπαναστατεῖ,
παρά µονάχα σάν βρεθεῖ ὁ λαιµός του ἀνάµεσα στό σπαθί καί τήν πέτρα.
Τό ἔθνος νά λυπᾶστε πού ἔχει ἀλεποῦ γιά πολιτικό,
ἀπατεῶνα γιά φιλόσοφο,
µπαλώµατα καί ἀποµιµήσεις εἶναι ἡ τέχνη του.
Τό ἔθνος νά λυπᾶστε πού ἔχει σοφούς ἀπό χρόνια βουβαµένους»!
Τήν Ἑλλάδα νά λυπᾶστε, προσθέτω ἐγώ, πού ἐνῶ ἔπρεπε νά εἶναι «τό Φῶς τοῦ κόσµου», ἔγινε σκοτάδι καί, παρ’ ὅτι οἱ ἀλλοεθνεῖς τῆς δίνουνε τό φῶς τῶν συµβουλῶν τους, ἐξακολουθεῖ νά µήν ἀκούη!
Ὁ καθένας µας ἄς ἀναλάβη τίς εὐθῦνες του!...

                                                πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Τεύχος 134
       Ὀκτώβριος 2013

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου