Τό ὅτι ἡ Ἱστορία ἐπαναλαµβάνεται ‒ἤ ὅτι ἡ Ἱστορία κάνει κύκλους‒
εἶναι κάτι χιλιοειπωµένο, κάτι πού τό λέµε καί τό ξαναλέµε χωρίς, τελικά καί νά
τό ἐννοοῦµε. Γιατί, ἄν τό ἐννοούσαµε, θά εἴχαµε µάθει νά ξεχωρίζουµε καί τά
συµπτώµατα τοῦ “κύκλου” πού ζοῦµε, ἀφοῦ αὐτός ὁ “κύκλος” ἔχει ἐπαναληφθεῖ
κάποια στιγµή καί στό παρελθόν!
Ἀντίθετα, ἐµεῖς ζοῦµε σάν νά εἴµαστε οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι
πού πάτησαν τό πόδι τους στή γῆ. Μπορεῖ ἑκατοµµύρια ἄνθρωποι πρίν ἀπό µᾶς νά ἔχουν
κάνει λάθη καί νά ἔχουν βαδίσει ἕνα δρόµο, πού τούς ἔφερε στήν καταστροφή. Ἐµεῖς
θά ἐπαναλάβουµε ἀκριβῶς τά ἴδια καί θά βαδίσουµε µέ σιγουριά καί αὐτοπεποίθηση ἀκριβῶς
τόν ἴδιο δρόµο, ἔχοντας τήν ἐλπίδα ὅτι ἐµεῖς θά πετύχουµε κάποιο ἄλλο ἀποτέλεσµα!
Τό χειρότερο, ὅµως, εἶναι ὅτι πιστεύουµε µέχρι τό βάθος µας, πώς ἡ ζωή µας εἶναι
κάτι πρωτότυπο, κάτι πού δέν ἔχει ἐπαναληφθεῖ ποτέ στή ζωή τοῦ κόσµου. Γιατί ἐµεῖς
εἴµαστε οἱ πιό ἔξυπνοι, οἱ πιό σοφοί, οἱ πιό προοδευµένοι καί δέν ὑπάρχει
πρόβληµα ἄλυτο γιά ἐµᾶς!
Ἔτσι, ἀκοῦµε ‒µέ µεγάλη ἀπορία‒ νά λέγεται καί νά
γράφεται ὅτι τό µεταναστευτικό πρόβληµα εἶναι πρωτοφανές, δέν ἔχει ὑπάρξει ποτέ
πρίν µαζική µετανάστευση σέ τέτοια κλίµακα, ἄρα, ἐµεῖς ‒οἱ ἔξυπνοι‒ θά τό ἀντιµετωπίσουµε
καί θά τό λύσουµε µέ ἕναν ἀνθρωπιστικό, δίκαιο καί ἀποτελεσµατικό τρόπο, δηλαδή
µέ τόν ΤΕΛΕΙΟ τρόπο, πού µόνον ἐµεῖς οἱ τέλειοι θά µπορούσαµε νά βροῦµε!
