Κυριακή τῆς Τυρινῆς
Στίς ἡμέρες μας πού ὁ λαός τοῦ Θεοῦ χειμάζεται, ἡ Ἁγία
μας Ἐκκλησία, δηλαδή ὁ Θεός μας, μᾶς ἐμψυχώνει, μᾶς ἐνδυναμώνει, μᾶς ἐνισχύει,
μᾶς ἐξοπλίζει, μᾶς παρουσιάζει τόν πραγματικό προορισμό μας, τό ἀληθινό μας
περιβάλλον, τήν πραγματική καί μόνιμη κατοικία μας.
Μᾶς θυμίζει ὅτι «οὐκ ἔστιν ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ
πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι». Καί μᾶς θυμίζει ὅτι μᾶς ἔπλασε γιά νά
εὐφραινόμαστε, νά χαιρόμαστε, νά ζοῦμε, μέ ὅλη τήν σημασία τῆς λέξεως, ἑνωμένοι
μέ Αὐτόν –πού εἶναι Ἡ Ζωή– καί μεταξύ μας
σέ μιά τέλεια ἑνότητα. Νά χαιρόμαστε καί νά εὐφραινόμαστε ὄχι γιά ἕνα
διάστημα, ὄχι γιά μιά στιγμή, ὄχι προσωρινά ἀλλά μόνιμα, πάντοτε, αἰώνια. Αὐτές
τίς προδιαγραφές ἔχουμε ὄχι γιατί τό ἀξίζαμε, ἀλλά γιατί ὁ Πλάστης μας εἶναι ὁ
μόνος φιλάνθρωπος καί μᾶς ἀγάπησε καί μᾶς ἀγαπάει τόσο, ὥστε ἔκανε καί κάνει τό
πᾶν γιά νά μᾶς χαρίσει τίς δωρεές Του, νά μᾶς πλουτίσει μέ τή δόξα Του, νά μᾶς
χαρίσει τήν ἀληθινή εὐφροσύνη καί ἀγαλλίαση πού χαρίζει ἡ ἑνότητα μέ Ἐκεῖνον.
