Πρὶν ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς διαβάστε αὐτὸ τὸ ἄρθρο
ΣΑΝ ΛΑΟΣ
ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΟΛΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ;
Τὸ καλοκαῖρι ποὺ μᾶς πέρασε, δὲν ὑπῆρξε, φαντάζομαι, ἄνθρωπος, ποὺ δὲν μιλοῦσε γιὰ τὴν Εὐρώπη, γιὰ τοὺς δεσμοὺς τῆς χώρας μας μὲ τὴν Εὐρώπη, γιὰ τὸ κοινὸ παρελθὸν-παρὸν-μέλλον μας, γιὰ τὸ ὅτι μᾶς χρωστοῦν τὸ ὄνομα καὶ τὸν πολιτισμό τους, γιὰ τὸ ὅτι εἴμαστε κι ἐμεῖς ἕνας εὐρωπαϊκὸς λαὸς καὶ τῆς ἀνήκουμε –ἢ ὅτι δὲν εἴμαστε εὐρωπαϊκὸς λαὸς καὶ δὲν τῆς ἀνήκουμε– κι ἄλλα πολλὰ καὶ διάφορα.
Γενικά, οἱ ἀντιδράσεις μας καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τῆς ὅλης δύσκολης κατάστασης, μοῦ θύμισε ὁμάδα παιδιῶν στὸ σχολεῖο, ἡ ὁποία ἔχει σὰν ἀρχηγὸ τὸ “νταὴ” τῆς τάξης, ποὺ κρατάει κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ καὶ τὴ διακυβέρνησή του ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους. Ἔτσι, τὰ ἄλλα παιδιά, ἢ ὑποκύπτουν στὴν τρομοκρατία του καὶ τὸν ὑπηρετοῦν δουλικά, ἤ, μπορεῖ νὰ θυμώνουν μαζί του, ἀλλὰ προσβλέπουν καὶ πάλι σὲ αὐτὸν καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν κυριαρχία του, γιατί ἡ προστασία του τοὺς ἐξασφαλίζει κάποια ἀπαραίτητα γι’ αὐτοὺς ὀφέλη.
