«Χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» εἶχε πεῖ κάποτε ὁ Ντοστογιέφσκυ καὶ τὰ λόγια του, διαχρονικά, μπορεῖ νὰ τὰ ἐπιβεβαιώσει κανείς, εἴτε παρατηρῶντας τὴν ζωὴ ἑνὸς λαοῦ χωρὶς Θεό, εἴτε παρατηρῶντας τὴν ζωὴἑνὸς ἀνθρώπου χωρὶς Θεό. Κάποιοι ἄνθρωποι, θεωροῦν ὅτι ὅτανἀποβάλλουν τὸν Θεὸ ἀπὸ μέσα τους, ἐλευθερώνονται ἀπὸ κάποια φανταστικὰ δεσμά, τὰ ὁποῖα βέβαια οἱ ἴδιοι ἔχουν πλάσει στὸ μυαλό τους καὶ μὲ τὰὁποῖα οἱ ἴδιοι ἔχουν ἁλυσοδέσει τὸν ἑαυτό τους καὶ αἰσθάνονταιὅτι τὴν θέση τοῦ Θεοῦ τὴν παίρνει ἡ λογικὴ ἡ ὁποία καὶ καθοδηγεῖ τὸ κάθε τους βῆμα.
Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποιἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἔχουν διώξει ἀπὸ τὴν ζωή τους, θεωρῶντας ὅτι τὸν ἔχουν ἀντικαταστήσει μὲ τὴν λογική, αὐτὸ πού κυριαρχεῖ νὰ εἶναι ὁ παραλογισμός; Στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει λογικὴ χωρὶς Θεὸ καὶ ὅταν ἀπουσιάζει ὁ Θεός, ὅσο καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ καλύψει τὸ κενὸ ποὺ αἰσθάνεται καὶ τὸ ὁποῖο τὸν βασανίζει,ὅσο καὶ ἂν προσπαθεῖ νὰ προσδώσει κάποιο νόημα σὲ αὐτὴν τὴν ζωὴ εἶναιἀδύνατο, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ μόνη λογικὴ ὁδὸς νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὸν παραλογισμὸ καί, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά, στὴν καταστροφή του.
