Η Ελλάδα έπαψε να λέει όχι μετά το 1940;

Θρηνητική ἑορτή κατήντησε ἐδῶ καί χρόνια ἡ ἀντιστασιακή καί ἔνδοξη ἐπέτειος τοῦ Ἔθνους μας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἐναντίον τοῦ Ἄξονος Παπισμοῦ - Σιωνισμοῦ μέ προκάλυμμα τή Γερμανία, ἐξ αἰτίας τῆς τωρινῆς καταστάσεως τῆς Πατρίδος μας.

Φέτος, μάλιστα, χρειάζεται νά προστεθῆ στόν θρῆνο «κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς», γιατί ἡ Ἑλλάς «κλαίουσα τά τέκνα της οὔκ ἤθελε παρακληθῆναι», ἀφοῦ δέν ἔχει πλέον ὑπερασπιστάς οὔτε τῆς Πίστεώς της οὔτε τῆς Πατρίδος της!

Ο ὀδυρμός δέν οφείλεται μόνο στό ὅτι οἱ συνθῆκες τοῦ σήμερα –ρετουσαρισμένες, βέβαια, μέ τό μακιγιάζ τῆς ἐποχῆς– εἶναι ἀπόλυτα ταιριαστές μέ τίς συνθῆκες τοῦ τότε –συνθῆκες κατάμαυρες, ἐκκλησιαστικῶς καί πολιτειακῶς– ἀλλά στό ὅτι σήμερα ἀπουσιάζει, σχεδόν παντελῶς, ἀπό τόν λαό μας ἡ ἀντιστασιακή του δύναμη καί ἀπό τόν πολιτικό χῶρο δέν βρίσκεται οὔτε ἕνας μέ τήν πίστη καί τήν ψυχή τοῦ Μεταξᾶ, γιά νά φανερώση ξανά στό Ἐσωτερικό καί στό Ἐξωτερικό τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς, πού ἔκανε τήν Ἑλλάδα νά μήν πεθαίνη, ἀκόμη καί ὅταν τά ἔθνη τήν καταδίκαζαν καί τήν ὁδηγοῦσαν σέ μυρίους θανάτους.

Τήν Ἑλληνική ψυχή, μέχρι χθές, δέν μποροῦσε νά τήν ἀπει­λήση κανείς ἐπίγειος φόβος, γιατί ἦταν συνυφασμένη μέ τόν ἀθάνατο Χριστό καί γι’ αὐτό εἶχε καί ἀπόλυτη βεβαιότητα γιά τήν ἀθανασία της.

Ἡ πολιτική ἐπιβολή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Μία ἄγνωστη Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου

Συχνά μέ ἐρωτοῦν ἄνθρωποι πού μέ ἐμπιστεύονται γιά νά πληροφορηθοῦν περί τῶν Διαλόγων μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν, καθ’ ὅτι ἔχουν κυριολεκτικά «ζαλισθεῖ» μέ τόν ὠκεανό κειμένων πού ἔχουν δημοσιευθεῖ γιά τό θέμα αὐτό μεταξύ Ὀρθοδόξων διαφορετικῶν τάσεων καί ἀποροῦν, πῶς, ἐνῶ εἶναι σχεδόν ἀδύνατη καί ἡ ἁπλή συνεννόηση μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν, προσδοκοῦν κάποιοι θετικά ἀποτελέσματα ἀπό τούς Διαλόγους Ὀρθοδόξων μέ Παπικούς;

Τό ἐρώτημα αὐτό ἀλλά καί ἡ εὔλογη ἀπορία τους μέ ὁδήγησε νά ἀναπτύξω ἐκτενῶς τό θέμα στό πλαίσιο ἑβδομαδιαίων Διαλογικῶν Ὁμιλιῶν μου στήν Πνευματική Ἑστία «ΥΠΑΚΟΗ», σέ ἐντελῶς, ὅμως, διαφορετική διάσταση ἀπό τή συνηθισμένη.

Ὡστόσο, μέ παρεκίνησαν ἀρκετοί νά δημοσιοποιήσω τό σκεπτικό μου, σάν μιά σημερινή γραπτή μαρτυρία μου, δεδομένου ὅτι –παρά τίς μικρές μου δυνάμεις– ὑπῆρξα ἕνας ἐκ τῶν παλαιοτέρων ἐπιζώντων, πού ἀρθρογράφησαν στήν Ἐκκλησιαστική Ἐφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» γιά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐπί μακρόν ἔχω σιωπήσει.

Παρά ταῦτα, δέν θά ἔσπευδα νά ἀνταποκριθῶ στό αἴτημα τῶν καλῶν συνεργατῶν μου ἄν δέν μέ παρακινοῦσε ἐπιτακτικά ἡ ἀπροσδόκητη εὕρεση στό Ἀρχεῖο μου ἑνός κειμένου, τό ὁποῖο μοῦ εἶχε δώσει πρό πολλῶν ἐτῶν ὁ μακαριστός π. Μᾶρκος Μανώλης μέ τήν ἔνδειξη «Ντοκουμέντο», γραμμένη μέ τό χέρι του!

Τό Νομοσχέδιο τοῦ κατεξευτελισμοῦ τῶν Νεκρῶν μας! ΣΕΒΑΣΜΟΣ Ἤ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΝΕΚΡΩΝ;

Δέν εἶναι τυχαία ἡ τακτική τῶν κρατούντων. Μεσοῦντος τοῦ θέρους κατατέθηκε πρόσθετη Τροπολογία (Ἀρ. Τροπολογίας: 1627/215 25.7.2014) –διά τῆς ὁποίας δίδεται τό «πράσινο φῶς» γιά τήν δημιουργία καί ἵδρυση τῶν λεγομένων Κέντρων Ἀποτέφρωσης Νεκρῶν (Κ.Α.Ν)– στό Νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Περιβάλλοντος, Ἐνέργειας καί Κλιματικῆς Ἀλλαγῆς «Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Ἀθήνας Θεσσαλονίκης». Μέ τήν τροπολογία αὐτή http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/bbb19498-1ec8-431f-82e6-23bb91713a9/8489060.pdf παρέχεται ἡ δυνατότητα στούς Δήμους πού οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι νομεῖς καί διαχειριστές τῶν Κοιμητηρίων νά ἱδρύσουν καί νά ἐγκαταστήσουν ἐντός τῶν χώρων αὐτῶν (τῶν κοιμητηρίων δηλ.) τά Κ.Α.Ν.

“ Ἰωβηλαῖο” Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου! 100 χρόνια μετὰ τὸν «πόλεμο πού θὰ τερμάτιζε ὅλους τούς πολέμους»!

Μέσα στό φετινό καλοκαίρι συμπληρώθηκαν 100 ἀκριβῶς χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου – τοῦ Μεγάλου Πολέμου, ὅπως ὀνομάστηκε, ἤ, τοῦ πολέμου «ποὺ θὰ τερμάτιζε ὅλους τους πολέμους» – τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τή δολοφονία τοῦ ἀρχιδούκα Φερδινάνδου, στίς 28 Ἰουνίου τοῦ 1914. Ἑκατό χρόνια ἀπό τόν πιό αἱματηρό πόλεμο στήν ἱστορία τοῦ κόσμου, ποὺ κόστισε τὴ ζωὴ σὲ περισσότερους ἀπὸ 9 ἑκατομμύρια στρατιῶτες καὶ 8 ἑκατομμύρια πολῖτες.

Σήμερα, ἑκατὸ ἀκριβῶς χρόνια μετά, ὄχι μόνο δὲν τερματίστηκαν οἱ πόλεμοι, ἀλλὰ ἔχουν τόσο πολλαπλασιαστεῖ, ὥστε ἡ ἀνθρωπότητα ἀκροβατεῖ ἐπικίνδυνα, προσπαθῶντας νὰ μὴν περάσει τὸ κατώφλι τοῦ Γ΄ παγκοσμίου πολέμου. 

Τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξει ἀπὸ τότε. Ἴδιοι λαοί, ἴδιες λυκοφιλίες, ἴδιες συμμαχίες, ἴδια μίση, ἴδια πάθη, ἴδια ἀγριότητα. Ἡ πόλωση εἶναι μεγαλύτερη, ἡ ἔνταση ἔχει αὐξηθεῖ. Θὰ μποροῦσε νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι ἡ προόδος τῆς τεχνολογίας ἔχει κάνει τὴν «τέχνη» τοῦ νὰ σκοτώνει ὁ ἄνθρωπος τὸν ἄνθρωπο πιὸ «σοφιστικέ», ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ δὲν συμβαίνει. Μπορεῖ τὰ drones νὰ βομβαρδίζουν καὶ νὰ σκοτώνουν ἀπρόσωπα, οἱ καθημερινοὶ ἀποκεφαλισμοὶ ὅμως καὶ οἱ δρόμοι ποὺ «διακοσμοῦνται» μὲ κομμένα κεφάλια, φωνάζουν πὼς ὁ ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τὸ ἴδιο ἄγριος καὶ αἱμοβόρος ὅσο ἦταν καὶ στὴν αὐγὴ τοῦ κόσμου ὅπως τὸν ξέρουμε, τότε ποὺ ὁ πρῶτος ἀδερφὸς δίψασε γιὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀδερφοῦ του. 

Θά συνειδητοποιήσουμε κάποτε τόν ἐκπροτεσταντισμό τῆς ζωῆς τῆς Πατρίδος μας;

Μέ τήν ἔναρξη τῆς νέας Ἐκκλησιαστικῆς χρονιᾶς, τήν 1η Σεπτεμ­βρίου, θεωροῦμε χρέος μας ἱερό νά ἐντείνουμε τίς προσπά­θειές μας, μέσῳ τοῦ Ἐνοριακοῦ μας Περιοδικοῦ ὥστε νά γίνη σαφέστερο στούς πολλούς αὐτό πού ἐπιδιώκουμε, ἐδῶ καί ἑπτά χρόνια: Νά ἀπο­δείξουμε λογικά, θεολογικά, Ἱστορικά καί ἐπιστημονικά ὅτι δέν εἶναι Ὀρθοδοξία ἀλλά ἀτόφιος Προτεσταντισμός ἡ ἀποπομπή τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του ἀπό ὅλες τίς πτυχές τῆς καθημερινῆς ζωῆς, μέ τό πρόσχημα ὅτι ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ πνευματικότητα τῆς Πίστεώς μας!

Τό ἔργο αὐτό ξεπερνᾶ τίς δικές µας δυνάµεις διότι πρέπει νά ἔλθη στό φῶς ἕνα πλῆθος κειµένων καί ἐπιχειρηµάτων, πού ἔχουν σκοπίμως παραμερισθεῖ καί παραµένουν ἄγνωστα γιά τούς πολλούς, ἀλλά καί γιά τούς εἰδικούς, ἀφοῦ, λόγῳ τῆς ἀδιακόπου Βαυαρικῆς διαπαιδαγωγήσεως τοῦ λαοῦ μας, ἔχουµε πρό πολλῶν δεκαετιῶν πάψει νά διερωτώµεθα γιά καίρια καί οὐσιαστικά ζητήµατα.

Μιά ἄλλη μεγάλη δυσκολία πού ἤδη ἀντιμετωπίζουμε εἶναι, ἡ μέ «ζῆλον, οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν», ἀντιμετώπισή μας ἀπό ἀνθρώπους πού πολύ εὔκολα “βαπτίζουν” αἵρεση, ὅ,τι θεολογικό ἀγνοοῦν, ἐπιστρα­τεύοντας, μάλιστα, καί ἄσχετη θεολογική ἐπιχειρηματολογία πού ἀντικρούεται καί ἀπό ἁπλῶς λογικά σκεπτομένους ἀνθρώπους.