ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Ἡ ἀπεγνωσμένη διά τόν βίον καί ἐπεγνωσμένη διά τόν τρόπον, τό μύρον βαστάζουσα, προσῆλθέ σοι, βοῶσα· μή με τήν πόρνην ἀπορρίψῃς, ὁ τεχθείς ἐκ Παρθένου· μή μου τά δάκρυα παρίδῃς, ἡ χαρά τῶν ἀγγέλων· ἀλλά δέξαι με μετανοοῦσαν, ἥν οὐκ ἀπώσω ἁμαρτάνουσαν, Κύριε, διά τό μέγα σου ἔλεος.

Ἡ γυνή, πού εἶχε τελείως ἀπελπισθῆ (διά τήν σωτηρίαν της) ἐξ αἰτίας τοῦ (ἁμαρτωλοῦ) βίου της καί πού ἦτο στιγματισμένη ἀπό ὅλους ἐξ αἰτίας τῆς (αἰσχρᾶς) διαγωγῆς της, ἦλθε πλησίον σου, Σωτήρ, κρατοῦσα εἰς χεῖρας τό μύρον καί κραυγάζουσα: Μή ἀποδιώξῃς ἐμέ τήν πόρνην Σύ, (ὁ ἀμόλυντος, Σύ) πού ἐγεννήθης ἐκ Παρθένου. Μή παραβλέψῃς τά δάκρυα (τῆς μετανοίας) μου Σύ, πού εἶσαι ἡ χαρά τῶν Ἀγγέλων. Ἀλλά δέξαι μετανοοῦσαν ἐκείνην, πού δέν τήν ἀπεδίωξες καί δέν τήν περιεφρόνησες, ὅταν ἡμάρτανεν (ἀλλά τήν ἠνείχεσο). Δέξαι με, Κύριε, ἕνεκα τῆς μεγάλης εὐσπλαγχνίας Σου.

Ἑρμηνεία π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Ὁ τῆς ψυχῆς ραθυμίᾳ νυστάξας οὐ κέκτημαι, Νυμφίε Χριστέ, καιομένην λαμπάδα τήν ἐξ ἀρετῶν καί νεάνισιν ὡμοιώθην μωραῖς, ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ρεμβόμενος. Τά σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου μή κλείσῃς μοι, Δέσποτα· ἀλλ' ἐκτινάξας μου τόν ζοφερόν ὕπνον, ἐξανάστησον καί ταῖς φρονίμοις συνεισάγαγε παρθένοις εἰς νυμφῶνα τόν σόν, ὅπου ἦχος καθαρός ἑορταζόντων καί βοώντων ἀπαύστως· Κύριε, δόξα σοι.

Νυμφίε Χριστέ, ἐγώ πού ἐφάνην ἀμελής καί ἀπό ὀκνηρίαν τῆς ψυχῆς μου, δέν ἔχω ἀναμμένην τήν λαμπάδα τῶν ἀρετῶν καί ἔγινα ὅμοιος μέ τάς μωράς παρθένους, ρεμβάζων καί ἀδρανῶν κατά τόν χρόνον (τῆς ἐπιγείου ζωῆς μου, πού εἶνε χρόνος) τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος. Σύ ὅμως, Κύριε, μή μέ στερήσῃς τοῦ ἐλέους Σου καί τῆς εὐσπλαγχνίας Σου, ἀλλά, ἀφοῦ τινάξῃς μακράν ἀπό ἐμέ τόν σκοτεινόν ὕπνον τῆς ἁμαρτίας, σήκωσέ με ἐπάνω καί ὁδήγησέ με μαζί μέ τάς φρονίμους παρθένους ἐντός τῆς αἰθούσης τῶν γάμων Σου (δηλαδή ἐντός τοῦ Παραδείσου), ὅπου ἀκούεται ὁ καθαρός ἦχος τῆς φωνῆς αὐτῶν πού πανηγυρίζουν (ἀπολαύοντες τῆς αἰωνίου μακαριότητος) καί κραυγάζουν ἀκαταπαύστως: Κύριε, δόξα Σοι!

Ἑρμηνεία π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος πρός τό ἑκούσιον πάθος, τοῖς ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ· ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί παραδοθήσεται ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περί αὐτοῦ. Δεῦτε οὖν καί ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ καί συσταυρωθῶμεν καί νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖας· ἵνα καί συζήσωμεν αὐτῷ καί ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ· οὐκέτι εἰς τήν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ διά τό παθεῖν, ἀλλά ἀναβαίνω πρός τόν Πατέρα μου καί Πατέρα ὑμῶν καί Θεόν μου καί Θεόν ὑμῶν· καί συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἐνῷ ὁ Κύριος ἐβάδιζε πρός τό Πάθος, τό ὁποῖον θά ὑφίστατο μέ τήν θέλησίν Του, ἔλεγε καθ' ὁδόν εἰς τούς ἀποστόλους: Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου θά παραδοθῇ (εἰς ἐκείνους πού θά τόν θανατώσουν), ὅπως ἔχει γραφῆ περί αὐτοῦ (εἰς τάς προφητείας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης). Ἐμπρός λοιπόν καί ἡμεῖς, ἀφοῦ καθαρίσωμεν τάς διανοίας μας (ἀπό πᾶσαν κακήν σκέψιν), ἄς βαδίσωμεν μαζί μέ Αὐτόν καί ἄς σταυρωθῶμεν μαζί Του καί χάριν Αὐτοῦ ἄς νεκρώσωμεν τόν ἑαυτόν μας ὡς πρός τάς ἡδονάς τοῦ βίου, διά νά ζήσωμεν αἰωνίως μαζί μέ Αὐτόν καί νά Τόν ἀκούσωμεν νά λέγῃ (μετά τήν Ἀνάστασίν Του): Δέν ἀναβαίνω πλέον εἰς τήν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ διά νά ὑποστῶ θυσίαν, ἀλλ' ἀναβαίνω εἰς τόν οὐράνιον Πατέρα μου καί Πατέρα σας καί Θεόν μου καί Θεόν σας καί ἀνυψώνω μαζί μου καί σᾶς εἰς τήν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εὐρίσκεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Ἑρμηνεία π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

ΠΛΑΝΗ Ο ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΔΥΟ ΑΓΙΩΝ ΠΟΤΗΡΙΩΝ ΣΕ ΜΙΑ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!

 
Ἡ προϊστορία αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου

Ἕνας παλαιός μαθητής μου στό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο Ἀθηνῶν, καί σήμερα πρωτοπρεσβύτερος σέ ὅμορη Μητρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, μέ πολύ συνειδητοποιημένη ποιμαντική διακονία, μέ εἶχε ρωτήσει πρίν ἀπό δύο χρόνια ἄν εἶναι δυνατόν νά καθαγιάζονται δύο ἤ περισσότερα Ἅγια Ποτήρια σέ μιά Θ. Λειτουργία, γιατί ὁ ἴδιος εἶχε ἰδεῖ μέ τά μάτια του σέ ἐνορίες τῆς Καστοριᾶς καί τοῦ λεκανοπεδίου τῆς Ἀττικῆς νά εἰσοδεύονται κατά τήν Μεγάλη Εἴσοδο δύο Ἅγια Ποτήρια! Τοῦ εἶχα ἀναπτύξει τότε προφορικά τήν ἐπιχειρηματολογία μου, ἀποδεικνύοντας  ὅτι αὐτό εἶναι ἀπαράδεκτο, καί λογικά καί θεολογικά καί ἐκεῖνος μέ παρεκάλεσε νά δημοσιεύσω αὐτά διότι –ὅπως μοῦ εἶπε– ἔχει προκληθεῖ μεγάλη σύγχυση ἐπί τοῦ προκειμένου.

Τότε, δέν θεώρησα τό θέμα ἐπεῖγον, μοῦ φάνηκε, μάλιστα, καί ὑπερβολικός ὁ φόβος του γιά τήν ἐξάπλωση μιᾶς τόσο αὐτονόητα παράλογης καί ἀθεολόγητης τελετουργικῆς πράξεως, καί, δεδομένων τῶν πολλῶν ὑποχρεώσεών μου, τό πρᾶγμα ἔμεινε σέ ἐκκρεμότητα.