Ο κορωναϊός είναι πολιτικό κατασκεύασμα.

Αγαπητοί συμμαθητές και συμμαθήτριες, χαίρετε πάντοτε.

…Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως χωρίς προσκύνηση του Σταυρού από τους πιστούς αλλά μόνο απ’ όσους ιερείς λειτούργησαν κατ’ ιδίαν. Είναι πράγματι πρωτόγνωρο αυτό για την Χριστιανοσύνη και κυρίως για την Ορθοδοξία μας.

Το μέτρο αυτό του κλεισίματος των Ναών, το οποίο αποδέχθηκε η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας διότι βρέθηκε μεταξύ σφύρας και άκμονος. Δηλαδή, εκινδύνευε να της καταλογισθεί η ασθένεια και οι θάνατοι του λαού μας από τον κορωναϊό, να της αποδοθεί ότι εξαιτίας της και εκ της αφροσύνης της ο λαός δεν προστατεύεται.

Με πρόσχημα τους κοροναιους, μας κλείσανε τους Ναούς!

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Επέτειος θανάτου 9 Φεβρουαρίου 1881

"Είχε πιστέψει στην απέραντη και θεία δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που θριαμβεύει πάνω σε κάθε εξωτερική βία και σε κάθε εσωτερικό ξεπεσμό. Έχοντας συγκεντρώσει στην ψυχή του όλο το μίσος αυτού του κόσμου, όλο το βάρος και τη ζοφεροτητα της ζωής και έχοντας τα ξεπεράσει με την άμετρη δύναμη της αγάπης και της συγνώμης, ο Ντοστογιέφσκι ευαγγελίζεται σ' όλα του τα έργα αυτή τη νίκη... Ενωμένοι για την αγάπη εκείνου, ας προσπαθήσουμε να ενωθουμε και μεις μεταξύ μας με μιαν όμοια αγάπη. Γιατί τότε μονάχα θα εκπληρώσουμε το χρέος μας - για τα μεγάλα του έργα και τις μεγάλες του οδύνες - προς τον πνευματικό οδηγό του ρωσικού λαού!"

Βλαδίμηρος Σολοβιοβ

Επικήδειος στον Ντοστογιέφσκι

9 Φεβρουαρίου 1881

Τρείς συμβουλές που αξίζουν χρυσάφι και σώζουν ζωές

Λοιπόν, απόψε θα σας διηγηθώ μια ιστορία.

Μια ιστορία, που αγαπώ πολύ. Την διηγόμουν στην κόρη μου, όταν ήταν μικρή .... αλλά και λίγο μεγαλύτερη.

Είναι όμως μια ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά κι έχει να μας πεί πολλά.

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σ' ένα χωριό ο Γιάννης με τη γυναίκα του και το γιό του, μικρό αγοράκι ακόμα.

Επειδή όμως ήταν σε μεγάλη ένδεια, και πολλές φορές, στερούνταν και τα απαραίτητα, ο Γιάννης πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγει και να πάει στην μεγάλη πόλη για να δουλέψει σε έναν πλούσιο άρχοντα, ελπίζοντας να κερδίσει κάποια χρήματα για να στείλει στην οικογένειά του.

Πράγματι, πήγε. Μα ο πλούσιος κι άκαρδος άρχοντας κρατούσε το Γιάννη εκεί, να δουλεύει σκληρά, πολύ σκληρά, χωρίς όμως να τον πληρώνει. Ο Γιάννης προσπαθούσε με πολύ κόπο να εξοικονομεί κανένα φιλοδώρημα για να στέλνει στη γυναίκα του...

Για να μην ξεχάσουμε από πού καταγόμαστε

Για να μην σας πούν πως αυτά δεν έγιναν  ποτέ

Ήταν τέτοια μέρα... όταν ο πατέρας μου βρέθηκε, Έφεδρος Αξιωματικός στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Το κρύο και οι κακουχίες έκαναν αμέσως την εμφάνισή τους, μα η καρδιά των παλληκαριών χτυπούσε πολύ δυνατά, γεμάτη ενθουσιασμό και δεν "χαμπάριαζε" μήτε από κρύο, μήτε από φόβο.

Είχε την τιμή να είναι στο σύνταγμα εκείνο που πάτησε τις πρώτες πόλεις και γεύτηκε την άγρια χαρά της νίκης... Κλεισούρα, Τεπελένι, Κορυτσά... τραυματίστηκε, όταν μια σφαίρα σφηνώθηκε στη γάμπα του και τον έριξε κάτω. Όμως εκείνος σηκώθηκε και κουτσαίνοντας συνέχισε, όσο άντεχε. Αυτός ο συμβολισμός χαράχτηκε βαθιά μέσα στην ψυχή μου : κάθε φορά που στη ζωή "λαβώνομαι" σηκώνομαι και συνεχίζω... Εκείνη η σφαίρα έμεινε για πάντα σφηνωμένη στη γάμπα του πατέρα. Κι εκείνος, ζητούσε να την ψηλαφίσω "βάλε εδώ το χέρι σου" έλεγε, "ψηλάφισε τη σφαίρα για να έχεις μαρτυρία. Γιατί κάποια στιγμή θ' αμφισβητήσουν όλ' αυτά που έγιναν, ή θα προσπαθήσουν να σας κάνουν να τα ξεχάσετε... σα να μην έγιναν ποτέ. Κι έτσι σιγά - σιγά η Ιστορία μας θα χαλκευτεί και θα προσπαθήσουν να σας κάνουν να ξεχάσετε από πού κατάγεστε. Έτσι, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Θα μπορούν να σας κάνουν ό,τι θέλουν" Σαν να το ΄ξερε αυτό που θα γινόταν σήμερα !