Πολυετής ο σχεδιασμός της πανδημίας

Ο κορωναϊός είναι πολιτικό κατασκεύασμα.

Αγαπητοί συμμαθητές και συμμαθήτριες, χαίρετε πάντοτε.

…Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως χωρίς προσκύνηση του Σταυρού από τους πιστούς αλλά μόνο απ’ όσους ιερείς λειτούργησαν κατ’ ιδίαν. Είναι πράγματι πρωτόγνωρο αυτό για την Χριστιανοσύνη και κυρίως για την Ορθοδοξία μας.

Το μέτρο αυτό του κλεισίματος των Ναών, το οποίο αποδέχθηκε η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας διότι βρέθηκε μεταξύ σφύρας και άκμονος. Δηλαδή, εκινδύνευε να της καταλογισθεί η ασθένεια και οι θάνατοι του λαού μας από τον κορωναϊό, να της αποδοθεί ότι εξαιτίας της και εκ της αφροσύνης της ο λαός δεν προστατεύεται.

Με πρόσχημα τους κοροναιους, μας κλείσανε τους Ναούς!

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Επέτειος θανάτου 9 Φεβρουαρίου 1881

"Είχε πιστέψει στην απέραντη και θεία δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που θριαμβεύει πάνω σε κάθε εξωτερική βία και σε κάθε εσωτερικό ξεπεσμό. Έχοντας συγκεντρώσει στην ψυχή του όλο το μίσος αυτού του κόσμου, όλο το βάρος και τη ζοφεροτητα της ζωής και έχοντας τα ξεπεράσει με την άμετρη δύναμη της αγάπης και της συγνώμης, ο Ντοστογιέφσκι ευαγγελίζεται σ' όλα του τα έργα αυτή τη νίκη... Ενωμένοι για την αγάπη εκείνου, ας προσπαθήσουμε να ενωθουμε και μεις μεταξύ μας με μιαν όμοια αγάπη. Γιατί τότε μονάχα θα εκπληρώσουμε το χρέος μας - για τα μεγάλα του έργα και τις μεγάλες του οδύνες - προς τον πνευματικό οδηγό του ρωσικού λαού!"

Βλαδίμηρος Σολοβιοβ

Επικήδειος στον Ντοστογιέφσκι

9 Φεβρουαρίου 1881

Τρείς συμβουλές που αξίζουν χρυσάφι και σώζουν ζωές

Λοιπόν, απόψε θα σας διηγηθώ μια ιστορία.

Μια ιστορία, που αγαπώ πολύ. Την διηγόμουν στην κόρη μου, όταν ήταν μικρή .... αλλά και λίγο μεγαλύτερη.

Είναι όμως μια ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά κι έχει να μας πεί πολλά.

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σ' ένα χωριό ο Γιάννης με τη γυναίκα του και το γιό του, μικρό αγοράκι ακόμα.

Επειδή όμως ήταν σε μεγάλη ένδεια, και πολλές φορές, στερούνταν και τα απαραίτητα, ο Γιάννης πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγει και να πάει στην μεγάλη πόλη για να δουλέψει σε έναν πλούσιο άρχοντα, ελπίζοντας να κερδίσει κάποια χρήματα για να στείλει στην οικογένειά του.

Πράγματι, πήγε. Μα ο πλούσιος κι άκαρδος άρχοντας κρατούσε το Γιάννη εκεί, να δουλεύει σκληρά, πολύ σκληρά, χωρίς όμως να τον πληρώνει. Ο Γιάννης προσπαθούσε με πολύ κόπο να εξοικονομεί κανένα φιλοδώρημα για να στέλνει στη γυναίκα του...