Η Υπεραγία Θεοτόκος Υπέρμαχος Στρατηγός του Ελληνικού Στρατού στό Έπος του '40

Τό ἔπος τοῦ 1940, ὁ ἡρωϊκός δηλαδή ἀγώνας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονα, ἀπό τήν 28^η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ἕως τήν 31^η Μαΐου τοῦ 1941, ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα μία ἀπό τίς ἐνδοξότερες σελίδες τῆς ἑλληνικῆς στρατιωτικῆς ἱστορίας.

Ὁ ἑλληνοϊταλικός πόλεμος ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς ἐπεκτατικής πολιτικῆς τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος, πού ὁ Μπενίτο Μουσολίνι εἶχε ἐγκαθιδρύσει στήν Ἰταλία. Ὁ Ἰταλός δικτάτορας, ἔχοντας ὡς πρότυπο τίς κατακτήσεις τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ, θέλησε νά ἀποδείξει στούς Γερμανούς συμμάχους τοῦ Ἄξονα ὅτι μπορεῖ καί ὁ ἴδιος νά ὁδηγήσει τήν Ἰταλία σέ ἀνάλογες στρατιωτικές ἐπιτυχίες. Ἔχοντας κατακτήσει τήν Ἀλβανία ἀπό τήν ἄνοιξη τοῦ 1939, καθώς καί πολλές βρετανικές βάσεις στήν Ἀφρική, ὁ Μουσολίνι ἐπιθυμοῦσε, κατακτῶντας τήν Ἑλλάδα ἀφ’ ἑνός νά σημειώσει μία εὔκολη ἐπιτυχία καί ἀφ’ ἑτέρου νά ἰσχυροποιήσει τά συμφέροντα τῆς Ἰταλίας στά Βαλκάνια.

Στηρίζουμε τις ελπίδες μας στους κατακτητές μας;

Κάθε χρόνο, αὐτόν τόν µῆνα, γιορτάζουµε τήν ἐθνική µας περηφάνεια. Τίποτα τό πρωτότυπο, θά µοῦ πεῖτε. Κι ὅµως, τό πρωτότυπο σέ µᾶς εἶναι τό ὅτι, ἐνῶ ὅλοι οἱ λαοί περηφανεύονται γιά τίς νῖκες τους, ἐµεῖς περηφανευόµαστε γιά τίς ἦττες µας. Γιατί ἕνας λαός - ὅπως καί ἕνας µεµονωµένος ἄνθρωπος – χαρακτηρίζεται περισσότερο ἀπό τό πῶς καί πότε νικιέται, παρά ἀπό τό πῶς καί πότε νικάει.

Τό νά καυχιέσαι γιά τή νίκη σου, εἶναι εὔκολο. Τό κάνουν ὅλοι. Τό νά µετατρέπεις τήν ἥττα σέ νίκη, εἶναι δύσκολο. Αὐτό εἶναι προνόµιο τῶν ἐλαχίστων. Κι αὐτό εἶναι ἕνα προνόµιο πού τό ἔχει ὁ Ἑλληνικός λαός. Γι’ αὐτό καί µπορεῖ νά ἀνακηρύσσει τίς ἦττες του σέ ἐθνικές γιορτές.

Όχι περαιτέρω...!

     Ἡ ἀντιστασιακή ἐπέτειος τοῦ Ἔθνους μας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἐναντίον τοῦ Ἄξονος Παπισμοῦ - Σιωνισμοῦ μέ προκάλυμμα τή Γερμανία ἔχει φέτος γιά τήν Πατρίδα μας ἰδιάζουσα σημασία, γιατί οἱ σημερινές συνθῆκες εἶναι ἀπόλυτα ταιριαστές μέ τίς συνθῆκες τοῦ τότε.

Ὅμως, τό τραγικό εἶναι, ὅτι ἐνῶ οἱ ἐπικρατοῦσες σήμερα συνθῆκες ταιριάζουν ἀπόλυτα μέ τίς συγκυρίες τοῦ τότε –ρετουσαρισμένες, βέβαια, μέ τό σύγχρονο μακιγιάζ– ἀπουσιάζει, σχεδόν παντελῶς, ἀπό τόν λαό μας ἡ ἀντιστασιακή του δύναμη. Ἀπουσιάζει ἡ εἰδοποιός διαφορά τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς, πού ἔκανε τήν Ἑλλάδα νά μήν πεθαίνη, ἀκόμη κι ἄν τά ἔθνη τήν καταδίκαζαν καί τήν ὁδηγοῦσαν σέ μυρίους θανάτους.

Τήν Ἑλληνική ψυχή, μέχρι χθές, δέν μποροῦσε νά τήν ἀπει­λήση κανείς ἐπίγειος φόβος, γιατί ἦταν συνυφασμένη μέ τόν ἀθάνατο Χριστό καί γι’ αὐτό εἶχε καί ἀπόλυτη βεβαιότητα γιά τήν ἀθανασία της.

Πολεμώ μόνο ιδέες

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Η αγάπη του προς το Θεό έχει τη συνέχειά της και τη συνέπειά της. Αγαπά τους αδελφούς του, τους πονεμένους, τους κατατρεγμένους, τους φτωχούς. Βλέπει σε αυτούς τον Χριστό εν ετέρα μορφή.

Αγαπά και κείνους που τον πίκραναν, και κείνους που τον πολέμησαν. Δεν είχε προσωπικούς εχθρούς, γιατί δεν είχε προσωπικές φιλοδοξίες.

Πολέμησε άσχημες ιδέες και παραβάσεις των Ι.Κανόνων, γι' αυτό πολλοί τον θεωρούσαν εχθρό τους. Στις μεγάλες εκκλησιαστικές διαμάχες της εποχής μας συμμετείχε υπερασπιζόμενος αταλάντευτα τις αρχές του, τις διαχρονικές αρχές της Εκκλησίας. Συχνά έκοπτε τον εαυτό του, ακόμη και από αγαπητά και προσφιλή πρόσωπα, χωρίς ωστόσο να πάψη να τα αγαπά και να τους στέλνη συνεχώς τα έμπρακτα μηνύματα της αγάπης του.

Πίστευε ότι, "Φίλος μεν Πλάτων φιλτάτη δ' αλήθεια".

Εκείνοι βεβαίως, επειδή έθιγε τις άνομες φιλοδοξίες τους, τον θεωρούσαν και τον πολεμούσαν σαν μεγάλο εχθρό τους. Δεν είχε προσωπικούς εχθρούς, αλλά πολλοί προσεπάθησαν να τον πλήξουν σαν εχθρό τους.

- Η καλύτερη εκδίκησίς μου, έλεγε, είναι η αγάπη μου. Με αυτή συνεχώς θα τους κυνηγώ. Θα τους πολεμώ, μέχρις ότου να νιώσουν την αντίστασί τους να καταβάλλεται και να παραδίδωνται, όχι σε μένα αλλά στην εν Χριστώ αγάπη.

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Ο Ποιήσας και Διδάξας

Αρχιμ. Ιεροθέου Αργύρη, Εκδόσεις ΥΠΑΚΟΗ

Ο Σταυρός, η λαμπρότερη εκδήλωση αγάπης

Τον Σταυρό του Κυρίου προβάλλει κάθε χρόνο η αγία μας Εκκλησία την 14 Σεπτεμβρίου, σε προσκύνηση και λατρεία. Είναι το σύμβολο της υπερτάτης θυσίας του Κυρίου.

Ο απ. Παύλος μπορούσε με πειστικά και ακαταμάχητα επιχειρήματα να παρουσιάσει την πνευματική δύναμη και την ηθική αξία του Ευαγγελίου του Χριστού. Μπορούσε επίσης να καταπλήξει τους ακροατές του με το να παρουσιάσει το ανυπέρβλητο μεγαλείο της θείας δυνάμεως και εξουσίας του Ιησού. Προτιμά όμως την ατιμία και καταισχύνη του Σταυρού. Και στους Ιουδαίους, που ζητούσαν σημείο, και στους Έλληνες, που ήθελαν φιλοσοφικές αποδείξεις, ο απ. Παύλος προβάλλει τον Εσταυρωμένο. «Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν, αυτοίς δε τοις κλητοίς Ιουδαίοις τε και Έλλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α΄  Κορ. α΄, 23-24). Αυτή είναι και η διδασκαλία της Εκκλησίας. Εσταυρωμένο θέλει να Τον γνωρίζομε, να Τον πιστεύουμε. Έτσι γυμνό, άτιμο, πληγωμένο, νεκρό τον Κύριο της δόξης. Γιατί; Διότι: