Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Το δίδαγμα μιας πεταλούδας

“Μιά ἡμέρα, ἕνα μικρό ἄνοιγμα ἔμφανίστηκε σέ ἕνα κουκούλι,ἕνας ἄντρας κάθισε καί παρακολουθοῦσε τήν πεταλούδα γιά ὧρες καθώς πάλευε γιά νά περάσει τό σῶμα της μέσα ἀπό τήν μικρή ὀπή. 
Τότε, φάνηκε σάν νά εἶχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. 
Ἔμοιαζε σάν νά εἶχε προχωρήσει ὅσο μποροῦσε καί νά μήν μποροῦσε νά πάει παραπέρα. 
Τότε ὁ ἄντρας ἀποφάσισε νά βοηθήσει τήν πεταλούδα, πῆρε ἕνα ψαλίδι καί ἄνοιξε τό κουκούλι.

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Ο Μέγας Αγιασμός είναι άλλης αγιαστικής δυνάμεως από τον Μικρό Αγιασμό κάθε μηνός

Επανερχόμεθα στο θέμα γιατί συστηματικά τα τελευταία χρόνια, κάποιοι Επίσκοποι και αγαπητοί συμπρεσβύτεροι παρασύρονται από κενοφανείς απόψεις και διδάσκουν τους πιστούς ότι ο Μέγας Αγιασμός της Παραμονής και της ημέρας των Θεοφανείων είναι της αυτής αγιαστικής δυνάμεως με τον αγιασμό που τελειται κάθε μήνα και σε κάθε περίσταση, γνωστό ως Μικρό Αγιασμό.
Οι Κληρικοί αυτοί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Μέγας Αγιασμός διαφέρει διότι έχει Αγιαστική Ευχή με διπλή επίκληση της Θείας Χάριτος, ομοία με του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, ενώ ο αγιασμός κάθε μηνός δεν έχει αγιαστική του ύδατος ευχή αλλά μόνο την κατάδυση του Σταυρού, η δε ευχή που τίθεται σε μερικά Ευχολόγια είναι μεταγενεστέρα και προσετέθη από αμαθείς περί τα πνευματικα λογίους. Ας μας απαντήσουν στο ερώτημα: Σε περίπτωση κλινικού Βαπτίσματος θα χρησιμοποιήσουν Μέγα ή Μικρό Αγιασμό;
Παραθέτουμε στη συνέχεια το σχετικό άρθρο που δημοσιεύσαμε το έτος 2004, με τις θεολογικές θέσεις που παρελάβαμε από την Θεολογία της Εκκλησίας μας, τις οποίες και μας εβεβαίωσαν οι σύγχρονοι Γέροντες, οι μεταλαμπαδευταί του Ορθοδόξου βιώματος, τους οποίους, χάριτι Θεού, εγνωρίσαμε.:
 Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.
Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και αύριο, εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός. Ταυτοχρόνως εορτάζουμε και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, καθ’ ότι, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονεν».

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Ἔτσι μόνο ξανάρχεται ἡ χαρά τῶν Χριστουγέννων

ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ!
Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιορτάσαμε τά δισχιλιοστά ἑνδέκατα Χριστούγεννα. Αὐτή τήν τόσο λαμπερή, ὄμορφη καί ἐντυπωσιακή ἑορτή, πού κάθε χρόνο θέλουμε νά τήν ἑορτάζουμε ὅλο καί λαμπερότερα. Μόνο πού τά φετινά Χριστούγεννα δέν εἶχαν τή χαρά καί τή λάμψη τῶν περσινῶν.
Πράγματι ὅλοι εἶναι σκυθρωποί καί ἀπό ὅλων τά στόματα ἀκοῦς τήν πίκρα γιά τό πῶς νά χαρεῖς μέ αὐτήν τήν κατάσταση πού ἐπικρατεῖ. Ἄκουγες προεορτίως νά λένε «μέ τί καρδιά νά στολίσουμε καί μέ τί νά χαροῦμε»; Καί αὐτό βέβαια, μεταδίδεται σέ ὅλους ἀκόμα καί στά μικρά παιδιά, τά ὁποῖα βλέποντας τούς γονείς τους νά μιλοῦν κατ’ αὐτό τόν τρόπο, καί δίνοντάς τους τήν ἐντύπωση ὅτι τέλειωσαν τά πάντα, ἡ ἀπογοήτευση μαυρίζει τίς ἀθῶες ψυχοῦλες τους. Καί ὅλα αὐτά, ἐξ αἰτίας, ὄχι κάποιου πολέμου ἤ κάποιου θανατικοῦ, ἀλλ’ ἐξ αἰτίας τῆς πολυσυζητημένης οἰκονομικῆς κρίσης. 
Δύο χιλιάδες ἕντεκα Χριστούγεννα ἔχουν γιορτασθεῖ ἐπάνω σέ αὐτόν τόν πλανήτη πού τόν λένε γῆ. Ἦρθαν, ἑορτάστηκαν, πέρασαν καί ἔφυγαν σάν ἕνα εὐχάριστο διάλειμμα στή μονότονη ζωή τῆς ἀνθρωπότητας. Λέτε, κάθε μία ἀπό αὐτές τίς 2011 ἑορτές τῶν Χριστουγέννων, κάθε φορά πού ἐπισκέπτονταν τόν κόσμο μας, νά τόν ἔβρισκαν γεμᾶτο ἀπό εὐμάρεια, πλοῦτο, λάμψη, εὐφορία, εὐτυχία, εὐημερία καί εἰρήνη; Λέτε ὅλα αὐτά τά Χριστούγεννα νά ἔβρισκαν κάθε φορά, κάθε ἕναν ἄνθρωπο γεμᾶτο ἀπό ὅλα αὐτά τά καλά πού προανέφερα; 

Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012

Η "Τέχνη" της Ζωής και ο Καινούργιος Χρόνος

Oταν θέλουμε νά μιλήσουμε γιά κάτι πού ἀντέχει στό χρόνο καί τόν ξεπερνάει, τό χαρακτηρίζουμε κλασσικό. Ἕνα ἔργο εἶναι κλασσικό ὅταν ἀγγίζει τήν τελειότητα τοῦ μέτρου, τῆς ἁρμονίας, τῆς καλαισθησίας καί γίνεται κανόνας γιά τό εἶδος του. Οἱ μόδες μπορεῖ νά ἔρχονται καί νά φεύγουν, ἡ αἰσθητική μπορεῖ νά ἀλλάζει ἀνάλογα μέ τήν ἐποχή, κάθε τι κλασσικό ὅμως ὁρίζει τό τέλειο καί δέν ὁρίζεται ἀπό τίς προσωρινές παροδικές τρέλες. Τό ἴδιο καί ἕνα κλασσικό βιβλίο, ὅποια ἐποχή κι ἄν ἔχει γραφεῖ, διαβάζεται ἀπό ἀνθρώπους κάθε τρόπου ζωῆς καί κάθε νοοτροπίας, γιατί περιέχει ἀλήθειες πού ἀγγίζουν τόν βαθύτερο ἄνθρωπο, ἄσχετα ἀπό καιρούς καί χρόνους. Κι ἐπειδή, ἡ ἁρμονία, ἡ καλαισθησία, τό μέτρο, πηγάζουν ἀπό τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ πού ἔθεσε τούς κανόνες στά πάντα, κλασσικό ἔργο εἶναι αύτό πού κλείνει μέσα του ἕνα –μικρό ἤ μεγάλο κομμάτι– ἀπό τήν τελειότητα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. 
Τίς παραμονές τῶν Χριστουγέννων, ὁ πρωθυπουργός τῆς Βρετανίας κάλεσε τούς πολίτες νά ἐπιστρέψουν στόν «κλασσικό» τρόπο ζωῆς, δηλαδή στίς χριστιανικές ἠθικές ἀξίες καί παραδέχτηκε ὅτι ἡ κρίση πού περνάει ἡ χώρα του σέ ὅλα τά ἐπίπεδα –ἀπό τίς λεηλασίες καί τίς ταραχές τοῦ καλοκαιριοῦ μέχρι τίς οἰκονομικές ἀτασθαλίες τῶν βουλευτῶν του– ὀφείλεται στήν παρακμή τῆς θρησκευτικῆς Πίστης. Καί τόνισε ὅτι ἡ Βρετανία διαμορφώθηκε ἔτσι ὅπως εἶναι σήμερα ἀπό τίς χριστιανικές ἀξίες στίς ὁποῖες στηρίχθηκε.

Η Βάπτισις του Χριστού


Για την ορθόδοξη Εκκλησία, η μέρα της εορτής τής Βαπτίσεως του Χριστού είναι μέρα ιδιαίτερης ευλογίας και αγιασμού για ολόκληρη την κτίση, έμψυχη και άψυχη. Είναι μιά γιορτή πολύ πλούσια σε νοήματα, γι’ αυτό και η παραστατική απεικόνισή της είναι δύσκολη.
Αυτή τη μέρα ο Χριστός δέχεται το βάπτισμα του Ιωάννου, όχι σας βάπτισμα αφέσεως αμαρτιών όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλά – σάν ο «μόνος Αναμάρτητος» - ευλογώντας και αγιάζοντας και καθιερώνοντας το μυστήριο για να το παραλάβουμε εμείς οι άνθρωποι και μέσω αυτού του μυστηρίου να δηλώνουμε ενσυνείδητα και κατηγορηματικά ότι θέλουμε να του ανήκουμε. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε», διακηρύσσει το τροπάριο που ψάλλεται και την ημέρα των Θεοφανείων και σ’ όλες τις βαπτίσεις όλων των ορθοδόξων χριστιανών.